More
    Advertisment

    Qui autem diffidet perpetui

    -

    Qui autem diffidet perpetuitati bonorum suorum, timeat necesse est, ne aliquando amissis illis sit miser.

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Verum hoc idem saepe faciamus. Quod quidem iam fit etiam in Academia. At iste non dolendi status non vocatur voluptas.

    Quid ait Aristoteles reliquique Platonis alumni? Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Invidiosum nomen est, infame, suspectum. Ita cum ea volunt retinere, quae superiori sententiae conveniunt, in Aristonem incidunt; Eadem nunc mea adversum te oratio est. Non enim iam stirpis bonum quaeret, sed animalis. Aut, Pylades cum sis, dices te esse Orestem, ut moriare pro amico?

    Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est; Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Hoc positum in Phaedro a Platone probavit Epicurus sensitque in omni disputatione id fieri oportere. Quod quidem nobis non saepe contingit. Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere? An hoc usque quaque, aliter in vita? Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias;

    Duo Reges: constructio interrete. Quod quidem nobis non saepe contingit. Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Bestiarum vero nullum iudicium puto.

    Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles?

    Itaque quantum adiit periculum! ad honestatem enim illum omnem conatum suum referebat, non ad voluptatem. Hunc ipsum Zenonis aiunt esse finem declarantem illud, quod a te dictum est, convenienter naturae vivere. In enumerandis autem corporis commodis si quis praetermissam a nobis voluptatem putabit, in aliud tempus ea quaestio differatur. Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere. Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere. Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere. Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Quis est tam dissimile homini. Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum.

    Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere?

    Itaque a sapientia praecipitur se ipsam, si usus sit, sapiens ut relinquat. Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Quae duo sunt, unum facit. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Cupiditates non Epicuri divisione finiebat, sed sua satietate.

    Oratio me istius philosophi non offendit; Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Erit enim mecum, si tecum erit. Quia, si mala sunt, is, qui erit in iis, beatus non erit. Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur. Beatus sibi videtur esse moriens. Color egregius, integra valitudo, summa gratia, vita denique conferta voluptatum omnium varietate. Cave putes quicquam esse verius.

    - Advertisment -

    VEJA TAMBEM

    - Advertisment -